دولت جهت حمایت از تولید داخلی و حفظ اشتغال همه ساله تعرفه بالایی به واردات خودرو می بندد.بدیهی است در اولین گام این هموطن ایرانی است که بایستی با خرید خورویی بی کیفیت و با قیمتی بسیار بالاتر از نرخ جهانی هزینه این سیاست را بپردازد اما قضیه به همین جا ختم نمی شود.این خودروها دوبرابر نرم جهانی بنزین می خورند سوبسید این بنزین را دولت و الباقی انرا مصرف کننده می پردازد.یعنی تا اینجای قضیه یک ایرانی برای طی یک کیلومتر بایستی دو برابر سایر کشورها انرژی مصرف می کند . اما این خودروها فاقد حداقل های کیفی و ایمنی نیز هستند وبخشی عمده ای از تصادفات جاده ای و مرگ و میر هموطنانمان ناشی از کیقیت پایین خودروها و فقدان امکاناتی نظیر ترمز ABS و کیسه هوا می باشد .

دوباره دولت وارد کارزار شده و هزینه های سنگین دارو و درمان و ... را می پردازد.

اما قسمت جالب قضیه اینجاست که بدانیم علیرغم هزینه های مالی و جانی هنگفتی که صورت گرفته خودروسازهای داخلی بدلیل دور بودن از بازار آزاد و شرایط رقابتی دارای ساختاری بسیار ضعیف و شکننده بوده و همواره در مرز ورشکستگی قرار دارند.

 در این دور باطل شکل گرفته همه از تولید کننده تا مصرف کننده متضررند اما باز هم سیاستگذاران خود را به هر آب و اتشی میزنند تا این دور باطل بگردد.